Blog

De val van HTC

Van koning tot onderdaan

Geschreven door Tijs Hofmans op

Identiteitsverlies

HTC liep op veel vlakken ver voorop in de snel veranderende smartphonewereld. Andere fabrikanten hadden de gigantische stijging in populariteit van smartphones hevig onderschat en moesten alle zeilen bijzetten om relevant te blijven. Sommige bleken daar erg goed in: Samsung is nu, op Apple na, de grootste telefoonfabrikant ter wereld. Anderen, zoals Nokia, misten de boot door verkeerde inschattingen en slecht management. Het werd voor fabrikanten steeds makkelijker om smartphones te maken. Vooral de verbetering van aanraakschermen was belangrijk. De schermen van telefoons waren in de begindagen van smartphones nog zo slecht dat lange berichten typen een vervelende klus was. Veel gebruikers zagen daarom graag fysieke toetsenborden, maar die zijn onmogelijk elegant te verwerken in telefoons.

Het was in die jaren dat HTC zijn identiteit begon te verliezen. De positie die het bedrijf had opgebouwd als voorloper van Android-telefoons was niet langer genoeg om succes te halen. Er was meer nodig, maar wat? Smartphones werden steeds homogener: minimalisme werd de nieuwe norm en vernieuwing ging steeds meer over details zoals snellere chips, hardware en cameratechnologie. Samsung werd op dat moment echt niet alleen groot vanwege zijn hardware. Het waren ook de miljarden euro's aan effectieve marketing die het bedrijf tot de topverkoper maakten. Het is juist op dat gebied dat HTC achterbleef. Neem de oude slogan die de fabrikant tot 2013 had: Quietly brilliant, oftwel: bij ons geen poespas, vertrouw er nou maar op dat we goede telefoons maken. Dat werkte lange tijd goed, maar voor de consument, die ineens veel meer keuze kreeg, was het niet genoeg. Waarom zou je HTC vertrouwen als je van andere bedrijven zeker weet wat je krijgt? Wat ook niet hielp was de barrage aan HTC-toestellen met nieuwe, gekke namen: Desire, Vivid, ChaCha, Evo, Incredible. Een schril contrast met het simpele optelwerk van de iPhone, en de Galaxy-lijn van Samsung. HTC leek te lang te teren op zijn succesvolle reputatie die het in de beginjaren van Android had opgebouwd, maar had niet in de gaten dat er inmiddels goede alternatieven waren waar consumenten net zo blij mee waren. De verkopen daalden, samen met de koers van het bedrijf.

HTC Flyer – mei 2011

Na het doorslaande succes van de iPad wilden ook Android-fabrikanten maar wat graag een graantje meepikken van de ongetwijfeld succesvolle tabletmarkt. HTC kwam daarom met de Flyer, de eerste en gelijk ook laatste tablet van het bedrijf. De Flyer werd geen groot succes, al was het wel precies wat je van HTC verwachtte: een mooi scherm rondom een stevig en chic uiterlijk, met een optionele stylus waarmee het apparaat zich moest onderscheiden van de iPad. Helaas was het apparaat ook wel erg duur voor wat je kreeg (zeker omdat de pen niet meegeleverd werd), en had het weinig unieke features. Ook het feit dat de tablet niet op Android 3.0 draaide terwijl dat al wel de norm was, stimuleerde de verkoop niet.

Langzaam uit de gratie

HTC probeerde vanalles. Een samenwerking met Facebook om een echte 'Facebook Phone' te maken, flopte hopeloos. Een campagne van niet minder dan een miljard dollar met acteur Robert Downey Jr. leverde amper resultaat op. En een poging om in te zetten op Windows Phone was ook geen succes – we hoeven hier de droevige val van Microsofts besturingssysteem niet te noemen. Er is één onderdeel waarin HTC in ieder geval bedrijfstechnisch succesvol is: het bedrijf blijft als OEM-fabrikant mooie producten maken voor Google. De Nexus-telefoons worden goed ontvangen en zijn tot op de dag van vandaag geliefd onder hardcore Android-fans vanwege hun goede hardware én stock-versie van het OS. Dat is ook de belangrijkste reden dat Google eerder dit jaar een groot deel van de medewerkers van HTC overnam. De samenwerking tussen de bedrijven werkte altijd goed en werd op die manier doorgezet. Maar ook dat bleek niet genoeg om het tij te keren voor HTC. Toch werd nog één dappere poging gedaan om de koers te wijzigen, door te focussen op een handjevol goede toestellen in het hogere segment.

De inspiratieloos genaamde HTC 10 was een van de laatste acties waarmee het bedrijf zichzelf probeerde te redden, maar analisten zagen al snel dat het toestel precies illustreerde waarom HTC in de eerste plaats uit de gratie was gevallen. Er was weinig mis met het apparaat. Goed, het was wat aan de zware kant, maar daar stond een buitengewoon goede accuduur tegenover. Ook had het toestel een chic uiterlijk, een kraakhelder scherm, de nieuwste mobiele chip, en was er extra veel aandacht besteed aan het geluid - een onderdeel dat door veel fabrikanten stelselmatig genegeerd wordt. Audiofielen vonden de goede dac en de BoomSound-technologie een bijzonder fijn aspect van de telefoon, maar ook voor die (kleine) groep was geluidskwaliteit slechts zelden de doorslaggevende reden om een smartphone te kopen. De HTC 10 was op vrijwel alle vlakken goed, maar niet meer dan dat. En met een prijs van 749 euro, dezelfde prijsklasse als die van de duurste concurrenten, verwacht je als consument meer dan gewoon goed. Waar Samsung met de Galaxy S7 experimenteerde met de gebogen zijkanten (de 'Edge') en Apple de iPhone 7 voorzag van een dubbele camera had HTC met de 10 niets om echt mee te pronken. Het toestel was een goed apparaat, maar zonder unieke features om zich mee te onderscheiden. En waarom zou je voor hetzelfde hoge bedrag dan niet een iPhone of Galaxy kopen? De HTC 10 verkocht dan ook erg slecht, ondanks de prima recensies.

HTC leek te hebben geleerd van die fout toen het eerder dit jaar de U11 uitbracht. Dat toestel had wél een opvallende feature: je kon er in knijpen. Met drukgevoelige componenten aan de zijkanten van het apparaat konden gebruikers in de telefoon knijpen om bepaalde apps op te roepen of andere acties te koppelen. Ook interessant was dat de telefoon gebruik maakte van Alexa, de slimme spraakassistent van Amazon. Toch leek het te laat voor HTC, dat inmiddels zo in de marge was verdwenen dat bijsturen niet meer mogelijk lijkt. Hoewel de U11 een goede telefoon is, lijken kopers de knijp-functie vooral als gimmick te zien. Het leidde in ieder geval niet tot een overweldigend verkoopsucces.

Nexus One – januari 2010

Technisch gezien was de Nexus One niet van HTC, maar van Google. De codenaam van het toestel, de HTC Passion, verklapt wel waar de telefoon vandaan kwam. Het werd het eerste toestel dat door Google zelf werd ontworpen, maar de fabricage deed HTC. De Nexus One was een van de eerste toestellen met Android 2.1 (Eclair), en kreeg al vrij snel daarna een upgrade naar Android 2.2. Mede door het snelle updatebeleid raakte veel Android-fans gecharmeerd van het toestel. Ook nu nog is het feit dat Nexus-toestellen lang updates krijgen een doorslaggevende factor voor kopers. HTC bracht later de Desire uit, die er precies hetzelfde uit zag als de Nexus One.

HTC One – maart 2013

Met de One-lijn probeerde HTC de ingewikkelde naamgeving van eerdere toestellen te vergeten. Dit keer geen Desire, ChaCha, Vivid of andere gekke titels, maar een handjevol toestellen onder één noemer. De eerste serie One-telefoons uit 2012 verkocht slecht, maar de One M7 uit 2013 en de One M8 uit 2014 deden het al een stuk beter. Niet alleen de namen veranderden, HTC gaf de toestellen ook een uniformer, strakker design dat meer op de minimalistische iPhone moest lijken. De One-lijn behoort tot de dag van vandaag tot de belangrijkste HTC-toestellen.

Wedden op vr

Op smartphonegebied is HTC zijn relevantie grotendeels kwijtgeraakt, maar voor het bedrijf zelf is het nog lang niet te laat. Er wordt sinds vorig jaar op een heel ander paard gewed: virtual reality. En daarin is HTC op dit moment opnieuw een van de vroege winnaars. De Vive is, naast de Oculus Rift, de belangrijkste high-end headset die je op dit moment kunt kopen, en ook gelijk de beste. HTC leverde, in tegenstelling tot Oculus, direct controllers mee toen de Vive werd uitgebracht en wist op die manier de sympathie van veel early adopters te winnen. Ook de room scaling maakt de bril een stuk beter dan de Rift. HTC's inzet op virtual reality heeft veel parallellen met de vroege dagen van Android. Het bedrijf ziet veel brood in een industrie waar nog met veel scepsis naar wordt gekeken, en levert daarom al vroeg een high-end product af waarmee het laat zien dat het aan de absolute top staat. Maar als virtual reality straks net zo populair gaat worden als smartphones (wat overigens maar sterk de vraag is), heeft HTC dan geleerd van zijn fouten? Laten we het hopen – we hebben namelijk nog steeds een warm plekje in ons hart voor onze eerste Android-toestellen die we ooit met heel veel liefde gebruikten.

HTC Vive Pre – april 2016

HTC beseft dat het de smartphone-race niet wint, maar het bedrijf ziet wel toekomst in een nieuwe trend: virtual reality. Daarom nam HTC een paar jaar geleden een start-up over, waar de HTC Vive Pre uit is gekomen. De vr-headset is één van de twee premium-headsets die je op dit moment kunt kopen. In tegenstelling tot de concurrent, Oculus, maakt de Vive gebruik van room scaling, waarbij de kamer wordt gescand door camera's zodat je door de ruimte kunt lopen met de bril op. Ook werkt de headset met meegeleverde controllers.

Inhoudsopgave

  1. Inleiding
  2. Pagina 2

Dit artikel delen:

Lees meer

10 tips om nóg lekkerder te netflixen 5 spectaculaire bioscoopinnovaties
0

Reacties op: De val van HTC

  • Om te reageren moet je ingelogd zijn. Nog geen account? Registreer je dan en praat mee!
  • Er zijn nog geen reacties op dit artikel.

 

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.